Red er hörkugott drama um eldri mann sem man tímana tvenna, en þarf að takast á við illa stillta unglinga sem drepa hundinn hans með köldu blóði.
Avery Ludlow (Brian Cox) hefur misst eiginkonu sína og tvo syni í hræðilegum harmleik. Sá eini sem stendur eftir með honum er hundurinn hans Red. Red er hans besti vinur og hefur oft komið honum vel. Dag einn sitja þeir í veiðitúr og aftan að þeim koma þrír unglingspiltar. Fyrst byrja þeir að spjalla og síðan biðja þeir hann um pening. Þegar í ljós kemur að hann hefur engan pening á sér skýtur einn þeirra hundinn hans í höfuðið.
Avery er að sjálfsögðu miður sín og leitar réttar síns. Í ljós kemur að lög geta lítið gert þegar kemur að dýradrápi, þannig að hann grefur upp hvar riffillinn sem var notaður var keyptur og af hverju, geymir hylkið af byssukúlunni og þegar hann hefur fengið upp nafn sökudólgsins fer hann í heimsókn til föður hans.
Í fyrstu tekur hinn vellauðugi Michael McCormack (Tom Sizemore) vel á móti Avery. Hann kallar til syni sína, þá Danny (Noel Fisher) og Harold (Kyle Gallner) sem þykjast ekkert kannast við málið. Faðir þeirra ver þá og segist trúa þeim frekar en einhverjum ókunnugum manni. Þriðji unglingurinn Pete (Shiloh Fernandez) er af fátæku fólki kominn og þykist heldur ekkert kannast við málið.
Avery leitar til lögmanns og ákveður að kæra strákana fyrir drápið. Málið vekur áhuga sjónvarpsfréttakonunnar Carrie Donnel (Kim Dickens) sem segir sögu Avery í sjónvarpi. Fréttin hefur ekki fyrr birst en að grjóti er grýtt gegnum stofugluggann heima hjá Avery, með hótun um að hann muni hafa verra af hætti hann ekki að staglast á þessu máli.
Avery sem er gamall í hettunni, gamall og heiðraður hermaður úr Kóreustríðinu, kallar ekki allt ömmu sína og ákveður að standa fastur á sínu, því hann hefur þá lífsstefnu að ef þú gefur eitthvað eftir í svona baráttu og leifir einhverjum að vaða yfir þig, þá mun allur heimurinn valta yfir þig að lokum. Stigmagnast nú spennan.
Brian Cox er einfaldlega frábær í sínu hlutverki, og sérstaklega góður þegar hann segir frá því hvernig eiginkona hans og synir létu lífið, en það gefur nýja sýn í af hverju hann ákveður að gefast ekki upp gegn unglingunum. Myndin vekur upp spurningar um hefnd, skyldurækni, og dómgreind um hvenær komið sé nóg.
Ray (Colin Farrell) og Ken (Brendan Gleeson) eru leigumorðingjar sem þurfa að hafa hægt um sig í belgíska borginni Bruges. Síðasta verkefni þeirra félaga var fyrsta verkefni Ray, en það endaði með dýrkeyptum mistökum sem er lykillinn að örlögum þeirra beggja.
Ken nýtur þess að ferðast um sýki borgarinnar, skoða byggingar og njóta menningarinnar, en Ray þolir ekki menningarpjátur - honum leiðist hrykalega, þar til hann hittir Chloe (Clemence Poesy), stúlku sem reynir að ræna hann ásamt kærasta sínum, en hann fellur samt fyrir.
Yfirmaður þeirra Ken og Ray, Harry (Ralph Fiennes) er einn orðljótasti og grimmasti glæpaforingi sem sést hefur á hvíta tjaldinu, og minnir helst á William Hurt í A History of Violence. Hann hefur sent leigumorðingja sína í ákveðnum tilgangi til Bruges, en hefur ekki reiknað með þeim traustu vináttuböndum sem félagarnir þroska með sér í ferðlaginu.
Aðal fókus myndarinnar er á persónurnar Ken og Ray, heimspekilegar samræður þeirra, og baráttu Ray við leiðindin, og baráttu Ken við að sýna Ray að heimurinn sé ríkari en grunnþarfirnar. Þó að megnið af myndinni fjalli um þessar tvær persónur og hvernig þær taka á lífinu með morð í farteskinu, er einnig smáægileg söguflétta til staðar sem kryddar söguna með senum sem hefðu alveg eins getað verið í Pulp Fiction.
Mér fannst In Bruges ljómandi góð skemmtun, en félagi minn sem fór með mér á sýninguna þótti hún frekar slök. Smekkur fólks er ólíkur, en hún féll nokkuð vel í kramið hjá mér. Sérstaklega þótti mér aðalleikararnir þrír sýna stórgóðan leik, og þá sérstaklega Brendan Gleeson, sem skapar sína bestu persónu síðan hann lék Hamish í Braveheart.
Burn After Reading er enn ein vel heppnuð kvikmynd úr hugarheimi Coen bræðranna Joel og Ethan. Enginn veit sitt rjúkandi ráð og halda að einhverjir aðrir viti betur, en þeir gera það ekki.
Harry Pfarrer (George Clooney) stundar það að halda framhjá eiginkonu sinni með stefnumótum sem hann finnur á netinu. Hann er frekar óheppinn með konur, því ein þeirra, Katie Cox (Tilda Swinton) er gift leyniþjónustumanninum Osbourne Cox (John Malkovich) sem hefur verið sagt upp störfum og eftir uppsögnina ákveðið að skrifa ævisögu sína.
Katie hefur hins vegar ákveðið að skilja við hann og samkvæmt ráðleggingu lögfræðings afritar hún allar upplýsingar úr tölvunni hans, þar með talið endurminningar hans. Einkaritari lögfræðingsins týnir disknum, en hann lendir í höndunum á Chad Feldheimer (Brad Pitt), starfsmanni líkamsræktarstöðvar. Hann telur sig hafa komist í feitt þegar hann sér upplýsingarnar á disknum, og ákveður ásamt samstarfsfélaga sínum Linda Litzke (Frances McDormand) að kúga fé út úr Osbourne, ellegar selja Rússum upplýsingarnar, en Linda þráir það eitt að verða aftur ung, og komast í lýtaraðgerðir, en hana vantar pening til að fjármagna aðgerðina. Yfirmaður hennar Ted (Richard Jenkins) ber hug til hennar, en hún tekur að sjálfsögðu ekki eftir honum.
Á sama tíma fylgjast CIA stjórnendur leiknir af David Rasche og J.K. Simmons með því hvernig málin þróast í öruggri fjarlægð.
Og málin þróast.
Allar persónurnar hafa ákveðin markmið og hugmyndir. Þær eru hver annarri blindari og snillingar í að misskilja aðstæður vegna eigin fordóma og fáfræði. Það er hrein unun að fylgjast með hvernig þær koma sér stöðugt í vandræði. Eini vandinn við þær eru trúverðugleikinn, því erfitt er að trúa því að þessar persónur hafi komist nánast klakklaust í gegnum lífið að þessum tímapunkti.
Annars stórskemmtileg mynd. Brad Pitt er frábær í sínu hlutverki sem ein mesta ljóska kvikmyndanna sem ákveður að gerast einhvers konar einkaspæjari, George Clooney, John Malkovich, Tilda Swinton, Frances McDormand, Richard Jenkins og J.K. Simmons skila öll sínum hlutverkum af kómískri snilld.
Burn After Reading er engan veginn jafn mögnuð og hin margverðlaunaða No Country For Old Men, sem bræðurnir leikstýrðu í fyrra, en er engu að síður mögnuð rannsókn á hreinni heimsku.
Árið 2008 hefur verið gott fyrir teiknimyndir. Þær bestu sem ég hef séð á árinu eru Kung-Fu Panda, Wall-E og Bolt. Mér finnst Bolt sú besta af þeim þremur, þó að erfitt geti verið að bera þær saman. Bolt hefur nefnilega hjartað á réttum stað, í sögu með ógleymanlegum persónum. Aðeins tvisvar áður hef ég séð teiknimyndir sem mér finnst algjörlega frábærar. Það eru Lion King (1994) og Toy Story (1995). Þetta eru sams konar sögur, persóna týnist, leitar að sjálfum sér og lærir nýjan tilgang með lífinu.
Ég vil taka það sérstaklega fram að ég sá myndina í þrívídd og með íslenskri talsetningu sem var frábærlega unnin.
Bolt er fimm ára gamall hvutti sem heldur að hann sé ofurhundur, en sannleikurinn er sá að hann er sjónvarpsstjarna sem veit ekki að allt í kringum hann er tilbúningur, rétt eins og Jim Carrey sem Truman í The Truman Show (1999). Reyndar á Bolt sér eina sanna fótfestu í lífinu, en það er skilyrðislaust ást hans á eiganda sínum, stúlkunni Penny. Hann trúir að illmenni séu stöðugt á eftir henni og leggur sig allan fram við að bjarga henni úr vandræðum. Á nóttinni er hann skilinn eftir í hjólhýsi á sviðinu, og komið er í veg fyrir að hann fái nokkurn tíma að sjá hinn raunverulega heim.
Framleiðendur þáttanna óska eftir að einhverjir þættir endi illa. Í lok þáttar er látið sem að Penny hafi verið rænt og Bolt komið fyrir í hundakassa. Allir þættir höfðu endað vel til þessa, þannig að Bolt er virkilega pirraður þegar hann losnar úr kassanum, og tekst að flýja úr hjólhýsinu en þegar hann ætlar að stökkva í gegnum glugga rotast hann og dettur ofan í kassa sem póstsendur er til New York.
Þegar út úr kassanum er komið þarf Bolt að komast aftur til Hollywood og bjarga Penny frá illmenninu með græna augað. Hann fær óvænta hjálp frá kettinum Mittens og hamstrinum Rhino. Hamsturinn Rhino kom mér til að hlæja upphátt nokkrum sinnum, en það hefur ekki gerst síðan ég sá Get Smart (2008) síðasta sumar. Smám saman uppgötvar Bolt að hann hefur lifað í draumaheimi, uppgötvar mikilvægi vináttu og gefst ekki upp í leit að Penny, fyrr en að hann sér að hún hefur fengið annan hund, alveg eins og hann. Þá fyrst þarf hann á sannri vináttu að halda.
Sagan er í raun afar einföld, en framsetningin og persónusköpunin er fyrsta flokks. John Lasseter, frumkvöðull Pixar Studios sá um framleiðsluna á myndinni og má greinilega skynja handverk hans, enda leggur hann alltaf mikla áhersluna á að sagan sé frumleg og skemmtileg, áður en hann fer út í tæknilegri hluti, sem eru samt líka óaðfinnanlegir.
Allir kannast við hinn klassíska ástarþríhyrning, þar sem til dæmis tveir karlar berjast um hylli og ást einnar konu. Í The Philadelpha Story fáum við aðeins flóknari útgáfu: ástarfimmhyrning, þar sem karlarnir eru þrír og konurnar tvær. Úr verður hin besta skemmtun.
Ljóðskáldið Macaulay Connor (James Stewart) og myndlistamaðurinn Elizabeth Imbrie (Ruth Hussey) sem starfa hjá slúðurtímaritinu Spy sem dálkahöfundur og ljósmyndari fá það verkefni frá ritstjóra blaðsins, Sidney Kidd (Henry Daniell) að fjalla um brúðkaup í Philadelphia. Þau eiga í einhvers konar rómantísku sambandi en eru ekki á föstu.
Tracy Lord (Katharine Hepburn) og George Kittredge (John Howard) eiga að giftast á laugardegi, en Connor og Imbrie mæta heim Lord fjölskyldunnar, sem er afar illa við blaðasnápa í fylgd fyrrverandi eiginmanns Tracy, C. K. Dexter Haven (Cary Grant).
Hjónaband þeirra Tracy og Dexter hafði lokið með ósköpum tveimur árum fyrr, enda Tracy mjög kröfuhörð og Dexter í vandræðum með áfengisneyslu. Dexter vill fyrir alla muni koma í veg fyrir brúðkaupið, en hann veit að George Kittredge er ósvífinn tækifærissinni sem ætlar sér að nota ríkidæmi Tracy fyrir pólitískan frama. Macaulay Connor hefur einnig mjög sterkar skoðanir á Kittredge og þekkir sögur um hvernig hann kom sér úr fátækt til ríkidæmis.
Macaulay Connor er meinilla við að skoða einkalíf annarra, og líkar það enn verr þegar Lord fjölskyldan, öll sem ein setur á svið blekkingarleik til að þykjast vera venjuleg suðurríkjafjölskylda. Connor ákveður samt að fara á bókasafn til að lesa sér til um fjölskylduna, en finnur þar sjálfa Tracy Lord sem situr og les smásögubók eftir Macaulay. Þau átta sig strax á að þau hafa dæmt hina manneskjuna of fljótt, og áhugi þeirra hvort á öðru fer hratt vaxandi og verður hugsanlega að einhverju meiru þegar þau fá sér í glas seinna um kvöldið.
Það er hreinn unaður að fylgjast með þeim James Stewart og Katherine Hepburn leika saman. Það einfaldlega geislar af þeim og þau hafa nákvæmlega það sem þarf til að allir vilji að þau nái saman á endanum. Það vita allir að Kittridge væri ekki góður eiginmaður fyrir hana. Dexter og Imbrie standa á hliðarlínunni, en hafa afdrifarík áhrif á framvindu sögunnar.
Afar skemmtileg kvikmynd sem enginn ætti að láta framhjá sér fara. Þó að The Philadelphia Story sé orðin 69 ára gömul, er hún mun betri en flestar rómantískar gamanmyndir sem gerðar eru í dag, sérstaklega vegna þess hversu frábær persónusköpunin er hjá risunum þremur: James Stewart, Katherine Hepburn og Cary Grant.
James Stewart fékk óskarinn sem besti leikari í aðalhlutverki og Donald Ogden Stewart fékk óskarinn fyrir besta handritið.
Jesse James (Brad Pitt) og bróðir hans Frank (Sam Shepard) framkvæma síðasta lestarrán sitt. Upprunalega glæpaklíkan þeirra er sundruð, en í staðinn komnir sveitalubbar sem vilja öðlast eitthvað af frægð fyrir að hafa komið nálægt Jesse James. Meðal þeirra er Robert Ford (Casey Affleck) sem dáðst hefur að Jesse frá barnsaldri, og lesið fullt af bókum um útlagann.
Lítið dregur til tíðinda næsta árið. Jesse James er tortrygginn maður og fylgist vel með sínum fyrrverandi starfsmönnum. Hann drepur þá sem hann grunar að ljúgi að sér.
Robert og bróðir hans Charley Ford (Sam Rockwell) búa yfir leyndarmáli sem þeir vita að Jesse James myndi drepa þá fyrir ef hann kæmist það því. Þeir ákveða því að drepa Jesse áður en hann kemst að þessum upplýsingum og drepur þá. Til þess að það gangi upp þurfa þeir að vinna sér inn traust hans, komast inn á heimili hans og skjóta síðan í bakið þegar hann grunar ekkert.
Þannig er þessi saga.
Mér leiddist gífurlega við að horfa á þessa löngu og leiðinlegu mynd, sem segir kannski satt frá hluta af síðasta ári Jesse James, en gerir það á svo leiðinlegan hátt að frásögnin er algjörlega spennulaus. Þetta er líkara heimildarmynd en nokkru öðru, svo nákvæm eru flest smáatriðin í myndinni - en hún er algjörlega þema- og merkingarlaus, og tókst af þeim sökum engan veginn að vekja áhuga minn, þrátt fyrir að myndatakan sé ágæt.
Sparaðu þér tímann og kíktu frekar á grein um dauða Jesse James á wikipedia.
Juno MacGuff (Ellen Page) er sextán ára stúlka sem uppgötvar að hún er ólétt, þrátt fyrir að hafa bara haft kynmök einu sinni með besta vini sínum, sem er reyndar ekki kærasti hennar, Paulie Bleeker (Michael Cera). Málið er að þau voru bara að prófa.
Í fyrstu ætlar Juno að fara umhugsunarlaust í fóstureyðingu, en eftir stutt stopp á læknamiðstöð hættir hún við. Eftir stutt spjall með vinkonu sinni Leah (Olivia Thirby) kemst hún að þeirri niðurstöðu að skynsamlegt gæti verið að ganga með barnið, ala það og gefa það síðan góðum foreldrum.
Eftir stutta leit í dagblaði finnur hún óskaforeldrana, hina ofurnæmu en vel menntuðu Vanessa Loring (Jennifer Garner) og tónskáldið Mark Loring (Jason Bateman). Juno heillast af þessu pari og ákveður að barnið verður þeirra. Samskipti Juno við föður sinn, Mac MacGuff (J.K. Simmons) eru einlæg og skemmtileg, og einnig kemur stjúpmóðirin Bren MacGuff (Allison Janney) skemmtilega á óvart.
Það besta við Juno er að vandamálin sem aðalhetjan þarf að takast á við eru raunveruleg, og Juno tekur á vandamálunum með ólgandi lífsorku og á sannfærandi hátt. Reyndar eru samtölin í myndinni hugsanlega alltof háfleyg fyrir venjulegar persónur, en þau eru skemmtileg og bæta við nýrri vídd í annars skemmtilega mynd. Talsmáti sögupersóna er nánast beint upp úr sjónvarpsþáttunum um Buffy vampírubana, fyrir utan að það eru engar vampírur til að bana í Juno. Í heimi Juno eru allar persónur góðar og enginn vill neinum illt, sem er nokkuð notaleg tilfinning frá ofbeldismyndunum sem ég hef reyndar svo gaman af.
Ellen Page sýnir stórleik í aðalhlutverkinu og handritið er skemmtilega skrifað. Einnig er tónlistin frumleg og skemmtileg, sérstaklega lokalagið sem ástfangið par syngur saman á gangstétt að sumri til. Juno er tilnefnd til fjögurra Óskarsverðlauna, fyrir bestu leikstjórn (Jason Reitman - sonur Ivan Reitman sem gert hefur fjölmargar klassískar gamanmyndir), sem besta kvikmyndin, fyrir bestu leikkonu í aðalhlutverki (Ellen Page) og besta handrit (Diablo Cody - en þetta er frumraun hennar sem kvikmyndaskáld).
Ég myndi ekki gefa Juno atkvæði mitt sem besta myndin né láta hinn ágæta Jason Reitman vinna óskarinn sem besti leikstjórinn. Hins vegar held ég að Diablo Cody geri sterkt tilkall til besta handritsins og Ellen Page er ein skemmtilegast leikkona sem birst hefur á hvíta tjaldinu í áraraðir, og má hún alveg vinna þetta mín vegna.
Síðan David Rice (Hayden Christensen) datt gegnum vök fyrir átta árum. Hann drukknaði ekki, heldur fluttist eins og SMS skeyti inn á bókasafn, og fullt af vatni með honum. Hann bjó við leiðindaraðstæður, en mamma hans, Mary Rice (Diane Lane) yfirgaf fjölskylduna þegar hann var fimm ára og pabbi hans, William Rice (Michael Rooker) gerir ekkert annað en að þamba bjór og glápa á imbann.
Þegar David uppgötvar þennan hæfileika sinn ákveður hann að strjúka að heiman og flytja til New York. Þar tekst honum að ræna banka og kaupir sér dýrindis íbúð á besta stað í bænum. En Adam var bara átta ár í Paradís, því eftir átta ára rannsóknarvinnu tekst Paladínunni Roland (Samuel L. Jackson) að hafa upp á honum. Paladínurnar eru svolítið spes fólk. Þeir hata hina svokölluðu stökkvara, en það eru þeir sem hafa þennan hæfileika að geta flutt sig frá einum stað á annan að vild eins og SMS skeyti. Paladínunum finnst að bara Guð almáttugur ætti að geta þetta, og því hafa þeir stundað dráp á stökkvurum síðan á miðöldum, David er því orðinn hluti af stríði sem er miklu stærra en hann sjálfur.
Þegar Roland hefur rústað íbúð og einangruðu lífi David, stekkur David heim til föður síns, sem hann hunsar algjörlega, og leitar síðan uppi Millie Harris (Rachel Bilson) sem hann var hrifinn af sem strákur. Hann býður henni til Rómar, enda hafði hann gefið henni snjókúlu með Eiffelturninum í átta árum áður. Ha? Er Eifelturninn ekki í Róm? Þau fljúga til Rómar og sama kvöld sofa þau saman. Margbrotið samband þar eða þannig.
Þá kemur í ljós að annar stökkvari að nafni Griffin (Jamie Bell) hefur verið að elta David, og kemur honum til bjargar þegar Paladínur nokkrar ráðast á hann í hringleikahúsi Rómar.
Nú byrjar hasarinn. Roland veit af sambandi David við Millie og notar hana sem agn til að veiða David í rafmagnað net sitt. Einhvern veginn blandast móðir David inn í málið, og hefur nákvæmlega engin áhrif á söguna. Það má segja að tilgangslausara meginhlutverk í kvikmynd sé erfitt að finna. En þetta á sjálfsagt allt að skýrast í framhaldsmyndinni, sem ég efast reyndar um að verði nokkurn tíma gerð.
Leikstjórinn Doug Liman gerði síðast gamanspennumyndina Mr. & Mrs. Smith (2005) með Brangelínu: þeim Brad Pitt og Angelina Jolie. Sú mynd var tæknilega vel gerð en sárvantaði góðan endi. Það sama á við um Jumper. Samhengið vantar í lokin.
Í einu atriðinu má sjá X-Men teiknimyndablað, og má því gera ráð fyrir að hugmyndin sé fengin úr X-Men 2, þar sem Nightcrawler hefur nákvæmlega sömu hæfileika og stökkvararnir í þessari mynd. Ég get ekki sagt annað en að Jumper sé svolítið skemmtilega gerð, en það vantar samt herslumuninn - aðeins betra handrit og það að leikstjórinn klári myndina, til að vel takist til.
Reyndar varð ég fyrir miklum vonbrigðum með Hayden Christensen, sem mér fannst nokkuð góður sem Anakin Skywalker í Star Wars formyndunum. Hann er jafn dýnamískur og tré í sínu hlutverki. Hins vegar fannst mér þeir Jamie Bell og Samuel L. Jackson nokkuð góðir og hefði viljað sjá meira af þeim og minna af Hayden.
Ég get ekki mælt með Jumper fyrir þá sem vilja fá heila hugsun með kvikmyndum sínum, en hún er samt ágætis augnakonfekt.
Pönduna Po (Jack Black) dreymir um að verða Kung Fu meistari, en trúir ekki að hann geti orðið það, enda feitur, latur og þungur. En þegar hann er valinn af skjaldbökunni Oogway (Randall Duk Kim) til að verja þorpsbúa gegn hinum illa tígrisketti Tai Lung (Ian McShane) er ljóst að þjálfari Kung Fu musterisins, Shifu (Dustin Hoffman) á mikið og erfitt verk fyrir höndum.
Po er umkringdur hetjum sem finnst hann engan veginn passa inn í hópinn. Þau eru Tigress (Angelina Jolie), Monkey (Jackie Chan), Mantis (Seth Rogen), Viper (Lucy Liu) og Crane (David Cross). Raddsetningin er hreint afbragð og passar 100% við persónurnar. Maður sér ekki leikarana fyrir sér, eins og þegar Robin Williams var andinn í Aladdin, eða Jim Carrey fíllinn í Norton Hears a Who.
Kung Fu Panda er stórvel teiknuð og falleg á að horfa. Sagan er kannski frekar klisjukennd, en hún er einfaldlega samansuða af flestum þeim Kung Fu myndum sem gerðar hafa verið um tíðina. Það má því segja að þetta sé týpísk Jackie Chan mynd, fyrir utan að hún er jafn flott og Shrek myndirnar.
Allar persónurnar eru eftirminnilegar og vel hannaðar, og ljóst að einhver á eftir að moka inn peningum þegar leikföngin birtast í verslunum.
Dágóð skemmtun fyrir alla fjölskylduna nema þau allra yngstu.
Nú er DVD formatið búið að vera í gangi síðustu 10 árin eða svo, og margir farnir að tala um næstu kynslóð: BlueRay sem arftaka DVD.
Reyndar er ég sjálfur ekki að fatta hvað fólki finnst svona miklu merkilegra við BlueRay en DVD. Vissulega er upplausnin og hljóðið töluvert betra, en maður sér samt sömu kvikmyndirnar og upplifunin er ósköp svipuð. Að minnsta kosti á enn eftir að sannfæra mig um annað.
En á þessum tíu árum hafa verið búnir til DVD pakkar sem maður einfaldlega getur ekki annað en slefað yfir. Smelltu á örvarnar fyrir neðan hringekjuna til að skoða titlana. Svo smellirðu bara á myndirnar ef þig langar að kaupa þær frá Amazon.co.uk, en þrátt fyrir skatta og tolla er enn ódýrast að kaupa svona stóra pakka í gegnum netið. Því meira sem er í einni sendingu, því minna er maður líka að borga.
Þetta eru allt flottir pakkar og erfitt að bera þetta saman.
Klassískar kvikmyndir um valdabrölt ítalskra mafíósa í New York. Einn mesti harmleikur kvikmyndasögunnar. Fyrstu tvær myndirnar fengu óskarinn sem besta kvikmynd ársins, The Godfather, árið 1972 og The Godfather Part II fékk óskarinn sem besta kvikmynd ársins 1974.. The Godfather Part III var tilnefnd sem besta kvikmynd ársins 1990 en þurfti að lúta í lægra haldi fyrir Dances with Wolves.
Star Wars gjörbreytti heimi kvikmynda með því að grípa ímyndunarafl áhorfenda á nýjan hátt. Árið 1977 var hún tilnefnd til óskarsverðlauna sem besta kvikmyndin. Kvikmynd Woody Allen, Annie Hall vann það árið.
Þó að margir telji fyrstu framhaldsmyndina, The Empire Strikes Back, betri en þá upprunalegu, var sú mynd aldrei tilnefnd. The Return of the Jedi var svo komin út í hálfgerða vitleysu, en skemmtileg kvikmynd engu að síður. Forsagan sem kom út mun síðar er ansi langt frá því að ná þeim hæðum sem upprunalegu myndirnar náðu.
Engar af Alien myndunum fengu óskartilnefningar sem besta myndin, en flestar fengu þær einhverjar tilnefningar fyrir tæknibrellur og sviðsetningu. Alien er framúrskarandi hrollvekja sem byggir fyrst og fremst á persónusköpun og hvernig venjulegt fólk úti í geim bregst við þegar geimskrímsli ræðst á skip þeirra og ógnar lífi þeirra allra.
Það áhugaverða við framhaldsmyndirnar er að þær fylgja engri ákveðinni formúlu. Þannig er Aliens hörku stríðs- og hasarmynd, og Alien 3 er meira pæling um tilvistarkreppu einangraðra karlmanna á fangaplánetu, og síðan fáum við skemmtilegan viðsnúning þegar franskur gamanmyndaleikstjóri gerði eina vanmetnustu svörtu kómedíu síðari tíma: Alien Ressurection, sem er reyndar meira framhald af Delicatessen og City of Lost Children heldur en Alien myndunum.
Raiders of the Lost Ark er fyrsta ævintýri Indiana Jones á hvíta tjaldinu, þar sem fornleifafræðingurinn snjalli er í kapphlaupi við þriðja ríkið til að ná valdi á guðlegu afli sáttmálaarkar Móses. Raiders var tilnefnd til óskarsverðlauna sem besta kvikmyndin árið 1981, en það ár vann mynd sem allir væru búnir að gleyma hefði hún ekki fengið óskarinn: Chariots of Fire.
Framhaldsmyndin, The Temple of Doom er álíka slök og hin glænýja Kingdom of the Crystal Skull, en The Last Crusade er stórgóð skemmtun þar sem Indy fær engan annan en James Bond sjálfan sér til aðstoðar, það er að segja Sean Connery í hlutverk föður síns.
The Matrix er ein frumlegasta og skemmtilegast kvikmynd síðari ára, sem gaf tilefni til mikilla vona um framhaldið, The Matrix Reloaded og The Matrix Revolutions. Því miður voru framhaldsmyndirnar langt frá því að vera jafn góðar frummyndinni, en þær eru engu að síður nokkuð skemmtilegar, með gífurlega flottum tæknibrellum.
Það sem gerir þennan pakka sérstaklega skemmtilegan eru nákvæmar útskýringar á hvernig tæknibrellurnar voru unnar, og þar að auki fylgja með hinar ágætu teiknimyndir sem safnað er saman undir heitinu The Animatrix.
Þegar The Fellowship of the Rings kom út varð allt vitlaust. Peter Jackson hafði tekist að koma sýn fjölmargra aðdáanda J.R.R. Tolkien yfir á hvíta tjaldið með slíkri nákvæmni og natni, að flestum var sama þó að nokkrum atriðum úr bókunum var sleppt úr myndinni, og nokkrum persónum breytt.
Árið 2001 var Fellowship tilnefnd til óskarsins sem besta kvikmynd ársins, en þurfti að lúta í lægra haldi fyrir hinni mistæku A Beautiful Mind, sem að mínu mati er engan veginn sambærileg við afrekið sem Fellowship er. Næsta ár fylgdi í kjölfarið hið engu síðra framhald: The Two Towers, en hún var einnig tilnefnd til óskarsverðlauna sem besta kvikmyndin, en árið 2002 vann önnur kvikmynd sem er engan veginn á sama stalli, Chigago - söngvamynd sem auðvelt er að gleyma.
Árið 2003 var hins vegar árið þegar The Return of the King kláraði dæmið og fékk óskarinn sem besta kvikmyndin. Reyndar þótti mér Peter Jackson takast heldur illa með að enda síðustu myndina, og fjarlægðist hann kjarnann í sögunni alltof mikið fyrir minn smekk. Á meðan hobbitarnir í bókinni þurftu að berjast til að koma mennskum skúrkum úr Hobbiton með þeirri reynslu sem þeir höfðu aflað sér í fyrri ævintýrum, þá var endirinn gerður auðveldur og alltof væminn. Ég hefði frekar viljað sjá Mystic River taka óskarinn það árið.
Mínir uppáhalds sjónvarpsþættir fyrr og síðar, betri en The X-Files og Star Trek, einfaldlega vegna þess hversu leiftrandi vel þeir eru skrifaðir. Vissulega er viðfangsefnið út í hött, unglingsstúlka sem er hin eina valda til að forða vampírum frá því að taka yfir jarðríki með því að opna púkum og árum leið úr helvíti til jarðar. Persónusköpunin er afar góð og þá skarar sérstaklega fram úr hin illa vampíra Spike sem verður ástfangin af Buffy. Tölum um tilvistarkreppu.
Reyndar eru seríur fimm og sex ekki jafn góðar og þær sem á undan komu, en þeim líkur með fersku yfirbragði sjöundu seríunnar þar sem persónurnar þurfa að safna saman her til að berjast við vampírur sem komast í gegnum hlið helvítis ef ekkert verður að gert.
Þetta safn er nákvæmlega það sem það þykist vera. Öllum verkum grínhópsins Monty Python hefur verið safnað saman í einn pakka. Reyndar kom Monty Python aldrei til greina þegar um óskarsverðlaun er að ræða, en það er meira vegna meinloku í hugsunarhættu en að þeir hafi átt þetta skilið.
Frá þeim koma nokkrar snilldarkvikmyndir en tvær þeirra eru hrein klassík: Life of Brian sem fjallar um ævi Brian, sem fæddist undir Betlehemstjörninni, bara í næsta hverfi við Jesús, og The Holy Grail, sem fjallar um leit Arthúr konungs að hinum heilaga kaleik, með ansi skemmtilegum útúrdúrum og atriðum.
Einnig er í pakkanum The Meaning of Life, vel heppnuð kolsvört gamanmynd um öngstræti lífsins. Einnig er í pakkanum kvikmyndin And Now for Something Completely Different, sem ég hef reyndar aldrei séð. Einnig, og síðast en ekki síst, er í pakkanum öll sjónvarpssería Monty Python’s Flying Circus ens og hún leggur sig. Þetta er enginn smápakki.
James Bond þarf varla að kynna, en þessi pakki inniheldur allar James Bond kvikmyndirnar sem gerðar hafa verið fyrir utan sjónvarpsmynd sem var gerð áður en Dr. No kom út, og hann inniheldur ekki heldur hina hörmulegu Peter Sellers, David Niven og Woody Allen útgáfu af James Bond: Casino Royale: frábært dæmi um lélegt grín. Einnig vantar í kassann Never Say Never Again, sem gerð var af öðru stúdíói, en með Sean Connery í hlutverki Bondsins.
Í þessum pakka er hægt að rifja upp ævintýri James Bond í túlkun þeirra Sean Connery, George Lazenby (í best skrifuðu Bond sögunni), Roger Moore, Timothy Dalton, Pierce Brosnan og loks Daniel Craig. Það góða við alla þessa leikara er að þeir leifa eigin persónuleika að njóta sín í hlutverkinu, reyndar allir nema Lazenby sem mér fannst reyna alltof mikið að feta í sömu fótspor og Sean Connery. Bara ef Connery hefði leikið í þeirri mynd.
William Shakespeare þarf ekki að kynna, en BBC hefur í gegnum árin tekið upp öll hans leikrit, og nú er hægt að fá þau öll í einum pakka. Þetta er mun aðgengilegri nálgun á Shakespeare heldur en að lesa handritin að leikritunum eða kíkja í tilvitnanir. Þessu mæli ég með fyrir alla sem hafa áhuga á að skemmta sér vel og hlusta á svo myndríkar samræður að heilu bardagaatriðin geta birst í manns eigin ímyndunarafli hlusti maður bara nógu vel.
Nýjar athugasemdir