Archive for the ‘Ráðgátur’ Category

Notorious (1946) ***1/2

Thursday, September 10th, 2009

NotoriousPoster

Notorious er merkilega spennandi og eftirminnileg rómantísk njósnamynd þar sem aðal skúrkurinn minnir töluvert á Norman Bates úr Psycho vegna undarlegs ástarsambands hans við móður sína, án þess þó að hann höggvi fólk í bita eins og Bates var frægur fyrir. Hann er nasisti, sem gerir hann náttúrulega sjálfkrafa að erkiskúrk, sama hvernig hann hagar sér.

Notorious02

Faðir Alicia Hubermann (Ingrid Bergman) hefur verið sóttur til saka og dæmdur fyrir stríðsglæpi sem í nafni nasisma. Alicia hatar föður sinn vegna óafsakanlegra glæpaverka hans og bandaríska leyniþjónustan hefur undir höndum upptöku þar sem hún rífst við föður sinn og segist elska Bandaríkin. Hún á erfitt með að sættast við sjálfa sig með sína arfleifð og hefur hug á að bæta fyrir grimmdarverk föður síns. Það er nóg til að leyniþjónustan sendir einn af útsendurum sínum, T.R. Devlin (Cary Grant) til að fá hana í samvinnu. Ráðningin gengur aðeins of vel, þar sem Devlin og Alicia verða yfir sig ástfangin hvort af öðru, en eru bæði of stolt til að viðurkenna það.

Notorious03

Hún tekur þó starfinu og saman fara þau til Brasilíu, þar sem hún á að njósna um fyrrum kærasta sinn, nasistann Alexander Sebastian (Claude Rains), en hann er eitthvað að brugga með hópi landflótta nasista. Hans helsti bandamaður er móðir hans, Anna Sebastian (Leopoldine Constantine) sem grunar Alicia strax um græsku. En Alicia fórnar miklu fyrir land sitt og málstað, rétt eins og James Bond, og er tilbúin að gera hvað sem er til að nálgast upplýsingar sem geta gert þjóð hennar gagn gegn gömlu nasistunum.

Myndin fer hægt af stað og mér fannst persónur og aðstæður frekar ótrúverðugar í upphafi. Ingrid Bergman tókst jafnvel að fara svolítið í taugarnar á mér með því hvernig hún flaðraði stöðugt upp um Cary Grant, en svo áttaði ég mig á því að þetta var nauðsynlegur hlekkur til að sagan gengi upp, til að magna spennuna sem verður ansi mögnuð í lok myndarinnar, þar sem alls er óvíst um örlög njósnaranna.

Notorious01

Það er ekki fyrr en Claude Rains birtist á skjánum að myndin fær nýtt líf. Þar fer úrvalsleikari sem tókst að dýpka Notorious og gera hana að miklu meira en einföldum njósnatrylli, og gera hann þess í stað margbrotinn, með afar góðri persónusköpun og leik.

Notorious

Theatrical poster
Directed by Alfred Hitchcock
Produced by Alfred Hitchcock
Written by Ben Hecht
Starring Cary Grant
Ingrid Bergman
Claude Rains
Music by Roy Webb
Cinematography Ted Tetzlaff
Editing by Theron Warth
Distributed by RKO Radio Pictures
Release date(s) New York City:
August 15, 1946
Running time 101 minutes
Country United States
Language English
Budget $2,000,000
(estimated)

Spellbound (1945) ****

Sunday, September 6th, 2009

SpellboundPoster

Flestar Hitchcock myndir eru betri í dag heldur en flestar myndir sem koma út í dag. Það á við um Spellbound. Maður veit aldrei hverju maður getur átt von á þegar Hitchcock er annars vegar, og því borgar sig að lesa sem minnst um söguþráð myndarinnar áður en horft er á hana. Það á einnig við þegar þú lest þessa gagnrýni.

Dr. Constance Petersen (Ingrid Bergman) er ungur og snjall sálfræðingur á stofnun fyrir fólk sem á við geðraskanir að stríða. Vegna taugaáfalls hefur yfirmanni hennar, Dr. Murchison (Leo G. Carroll) verið sagt upp störfum og í hans stað kemur hinn ungi Dr. Anthony Edwardes (Gregory Peck), nema að það er eitthvað undarlegt í fari hins nýja læknis.

Spellbound02

Constance kolfellur fyrir honum og er hugfangin frá því þau sjást í fyrsta sinn. Það skiptir hana engu máli þó að Anthony sýni merki um að eitthvað alvarlegt sé að í hausnum á honum, en hann þolir ekki að sjá bletti eða línur á hvítum flöt, án þess að missa vitið. Það getur verið svolítið óhentugt fyrir stjórnanda geðsjúkrahúss. Þegar í ljós kemur að hinn ungi Edwardes er hugsanlega alls ekki sá sem hann þykist vera, þykknar plottið og leikurinn færist út úr spítalanum, til New York og síðan víðar.

Spellbound03

Spellbound er kvikmynd sem ætti að vera skylduáhorf fyrir alla sálfræðinga, en það er fjallað afar skemmtilega um sálgreiningu og læknisfræðileg gildi hennar þegar unnið er með hana af skynsemi. Það að kvikmynd um sálgreiningu geti verið jafn spennandi og Spellbound reyndist vera segir ýmislegt um leikstjórann Hitchcock, sem oftast tókst að gera meistaraverk úr frekar takmörkuðu efni.

Eitt atriði fannst mér alveg frábært, en þar eru sjónarhorn, tónlist og svipbrigði Ingrid Bergman notuð til að sýna hvernig ísköld kona bráðnar í funheitan leir þegar hún verður hugfangin að manni sem hún þekkir ekki neitt. Það er atriði sem endurspeglast síðar í myndinni, þegar hún uppgötvar annan mikilvægan sannleika. Myndhverfingin sem er notuð er ljós undir hurð þegar hún er komin í efstu þrep á tröppun, sem má vissulega skilja sem ferðalag hugans að sannleikanum, og það hugrekki sem þarf til að ljúka upp síðustu hurðinni og horfast í augu við sannleikann. Ég elska þetta atriði!

Spellbound04

Einnig er afar skemmtilegt hvernig listaverk Salvador Dali eru notuð til að sýna inn í draumaheim persóna, en þar eru dýpstu ráðgáturnar ráðnar. Michael Checkov er einnig afar eftirminnilegur sem sálgreinir, sem útskýrir eftirminnilega gildið í fræðum Freud, á meðan hann minnir mann óneitanlega á prófessor Vandráð úr Tinnabókunum.

Spellbound01

Spellbound er klassík!

Spellbound

original film poster
Directed by Alfred Hitchcock
Produced by David O. Selznick
Written by Hilary Saint George Saunders (novel)
Angus MacPhail (adaptation)
Ben Hecht (screenplay)
John Palmer (novel – uncredited)
Starring Ingrid Bergman
Gregory Peck
Michael Chekhov
Leo G. Carroll
Rhonda Fleming
Music by Miklós Rózsa
Cinematography George Barnes
Editing by Hal C. Kern
Distributed by United Artists
Release date(s) October 31, 1945 (NYC)
28 December 1945 (USA wide)
Running time 111 min.
Language English

The Lady Vanishes (1938) ***1/2

Friday, September 4th, 2009

TheLadyVanishesPoster

The Lady Vanishes er eitt af meistaraverkum Hitchcock. Hægt væri að uppfæra hana eitthvað fyrir bíó í dag, en ég efast um að persónurnar yrðu allar jafn skýrar og eftirminnilegar og þær sem birtast hérna. Það eina sem skyggir á myndina er ansi lélegt módel í upphafi myndar, þar sem er einfaldlega alltof greinilegt að myndavél svífur ekki yfir raunverulegar byggingar, heldur smáhús og smálest. Annað er flest vel gert.

TheLadyVanishes01

Fjöldi Englendinga eru strandaglópar í litlu ítölsku þorpi vegna snjóflóðs sem fallið hefur yfir lestarteina, og verða því að gista saman á hóteli yfir eina nótt. Þar fáum við að kynnast þessum einstaklingum: tveimur yfirborðskenndum breskum herramönnum, pari sem eru bæði að halda framhjá, eldri konu sem er á leið heim eftir sex ára veru í þorpinu, ungri konu sem finnst hún hafa upplifað nóg ævintýri og ætlar nú heim til Englands í hjúskap, og kærulaus listamaður sem virðist nokkuð sama um annað fólk.

TheLadyVanishes02

Á leiðinni heim til Englands hverfur hins vegar gamla konan; frú Froy (Dame May Whitty) á dularfullan hátt, og sú eina til að undrast yfir hvarfinu er unga konan á leið í hjónabandið, Iris Henderson (Margaret Lockwood), sem tekst að heilla listamanninn Gilbert (Michael Redgrave) til að leita um alla lestina að konunni sem hvarf. Eftir árangurslausa leit, þar sem enginn virðist kannast við að hafa nokkurn tíma séð gömlu konuna, og Iris er farinn að telja sjálfa sig geðveika, verður Gilbert var við vísbendingu sem fær hann til að trúa sögu Iris.

Þau uppgötva að það er raunverulegt samsæri í gangi sem þau óvart afhjúpa, þar sem ítalskir fasistar ætla sér greinilega eitthvað annað en friðsælt samstarf með Englendingum. Það eina sem þau þurfa að gera er að komast lífs af úr ógöngunum.

TheLadyVanishes03

Helsti styrkur kvikmyndarinnar er persónusköpunin, en hver einasta persóna er eftirminnileg og stendur ljóslifandi eftir í minningunni eftir að kvikmyndinni lýkur. Í upphafi var myndin leikin eins og um gamanmynd væri að ræða, en þegar leðurklæddu fasistalöggurnar blandast inn í sögufléttuna og farþegar byrja að týna tölunni, fer plottið að þykkna og alvara komin í leikinn.

Ég hafði fyrir löngu ákveðið að horfa á The Lady Vanishes, þar sem margoft hefur verið mælt með henni, en samt var ég tregur til að kíkja á hana, enda 71 árs gömul mynd, og ég hélt satt best að segja að hún yrði frekar leiðinleg en skemmtileg, að maður þyrfti hálfpartinn að hafa ofan af fyrir henni fyrir að vera svona gömul. Sú var ekki raunin. Þess í stað naut ég einstakrar skemmtunar, sem ég efast um að verði leikin eftir af þeim sem búa til kvikmyndir í Hollywood í dag.

The Lady Vanishes

original movie poster
Directed by Alfred Hitchcock
Produced by Edward Black (uncredited)
Written by Ethel Lina White (novel)
Sidney Gilliat
Frank Launder
Alma Reville (continuity)
Starring Margaret Lockwood
Michael Redgrave
Paul Lukas
Dame May Whitty
Music by Louis Levy
Charles Williams
Cecil Milner
(all uncredited)
Cinematography Jack E. Cox
Editing by R. E. Dearing
Distributed by Gaumont British Films
MGM
20th-Century Fox (US)
Release date(s) November 1, 1938 (US)
Running time 97 minutes
Country United Kingdom
Language English

State of Play (2008) ****

Saturday, August 29th, 2009

StateOfPlayPoster

State of Play er afar vel heppnaður blaðamannatryllir þar sem hinn þraulreyndi rannsóknarblaðamaður Cal McAffrey (Russell Crowe) leitar sannleikans ásamt ofurbloggaranum Della Frye (Rachel McAdams) í samvinnu eða samkeppni við ritstjóra Washington Globe, Cameron Lynne (Helen Mirren). Besti vinur Cal er þingmaðurinn Stephen Collins (Ben Affleck) sem er að berjast gegn spillingu sem felst í risavöxnum vopna- og málaliðaframleiðanda sem er að vaxa gífurlega vegna ‘hryðjuverkastríðsins’. Jeff Daniels leikur einnig háttsettan þingmann sem virðist standa að baki vopnaframleiðendum, og Jason Bateman leikur upplýsingafulltrúa þeirra sem lendir í klónum á Cal og rannsóknarhópi hans.

Þegar nokkur morð eru framin sem virðast í upphafi ótengd, uppgötvar Cal tengsl á milli þeirra sem tengjast vini hans þingmanninum. Hann áttar sig fljótt á að málaliði fer um og drepur óþægilega aðila sem tengjast þessu stóra máli sem er fyrir þingnefnd, og grunar að samtök vopnaframleiðenda vilji veikja stöðu Collins sem farinn er að spyrja afar óþægilegra spurninga. Watergate hótelið leikur lykilhlutverk í myndinni, þannig að maður getur ekki annað en borið hana saman við All the President’s Men (1976) og getum í raun litið á þessa mynd sem sjálfstætt framhald hennar, bara með allt öðrum persónum.

StateOfPlay01

Áhugavert er að fylgjast með innra ströggli blaðsins sem annars vegar þrífst á blogginu og nethlið fréttaheimsins, og hins vegar blaðsins sem prentmiðils. Þarna eru bloggari sem starfar á vegum blaðsins og gamall rannsóknarblaðamaður bornir saman og litið á rannsóknarblaðamanninn sem mikilvægan reynslubolta, sem leitar sannleikans byggðan á staðreyndum, á meðan bloggarar skrifi fyrst og fremst um skoðanir. Áhugaverður vinkill og gæti verið sannur ef veruleikinn væri ekki sá á Íslandi að bloggarar virðast sem hópur duglegri að grafa upp sannleikann, og áreiðanlegri til verksins, en gamalreyndir blaðamenn.

Frábær kvikmynd sem vekur upp pælingar hjá þeim sem hafa áhuga á almennum þjóðfélagsmálum og hvernig fjölmiðlar og löggæsla tengjast þeim, eða gætu tengst þeim. Einnig er sögufléttan afar spennandi og ekki spillir fyrir að erfitt er að spá fyrir um hvað gerist næst, þar sem að leikstjóranum tekst að leika sér aðeins með væntingar áhorfenda, eins og góðir leikstjórar eiga að gera.

StateOfPlay02

Leikur Russell Crowe er nokkuð sem má minnast á, en eins og alltaf er hann óaðfinnanlegur í hlutverki sínu, gerir blaðamanninn trúverðugan með öllum sínum kostum og göllum. Þessi stórleikari mætti vinna óskarinn nokkur ár í röð, en það verður varla raunin einfaldlega vegna skapofsa og fullkomnunaráráttu leikarans, og því hversu ópólitískur hann er í Hollywood.

State of Play

Bíóplaggat
Leikstjórar Kevin Macdonald
Framleiðendur Andrew Hauptman
Tim Bevan
Eric Fellner
Rithöfundar Matthew Michael Carnahan
Tony Gilroy
Peter Morgan
Billy Ray
Paul Abbott (series)
Aðalleikarar Russell Crowe
Ben Affleck
Rachel McAdams
Helen Mirren
Robin Wright Penn
Jason Bateman
Jeff Daniels
Tónlist Alex Heffes
Kvikmyndataka Rodrigo Prieto
Klipping Justine Wright
Studio Working Title Films
StudioCanal
Relativity Media
Andell Entertainment
Dreifendur Universal Pictures
Útgáfudagur April 17, 2009 (US)
April 22, 2009 (UK)
May 28, 2009 (AUS)
Lengd 127 min.
Land Bandaríkin
Bretland
Tungumál Enska
Kostnaður $60 million[1]
Upplýsingar Wikipedia

Eastern Promises (2007) ***1/2

Sunday, January 27th, 2008

Nikolai (Viggo Mortensen) er bílstjóri og útfararstjóri, eða með öðrum orðum hreingerningarmaður rússnesku mafíunnar í London. Hann starfar fyrir hinn óreglusama Kirill (Vincent Cassel) son mafíuforingjans.Semyon (Armin Mueller-Stahl). Kirill lætur myrða vin sinn án samráðs við föður sinn, en þessi vinur hans hafði verið að halda því fram að Kirill væri samkynhneigð fyllibytta. Nikolai þarf að hreinsa upp sönnunargögnin eftir morðið.

Annars staðar í borginni deyr unglingsstúlka af barnförum á sjúkrahúsi. Hún skilur eftir sig dóttur og dagbók, sem ljósmóðirin Anna (Naomi Watts) tekur með sér heim. Þar sem að bókin er á rússnesku fær hún frænda sinn til að þýða hana fyrir sig. Hún finnur nafnspjald í bókinni sem leiðir hana á heimili mafíuforingjans, og fljótlega veit hann um bókina og að frændi hennar er að lesa hana. Í bókinni segir unglingsstúlkan frá því hvernig Semyon hafði nauðgað henni og haldið henni nauðugri og dópað upp með heróíni.

Semyon fær Nikolai til að þagga niður í Önnu og fjölskyldu hennar, en málið er ekki það einfalt, því að Nikolai ber virðingu og hugsanlega einhverjar tilfinningar til Önnu, en á sama tíma komast bræður mannsins sem Kirill lét myrða, að því hverjir sökudólgarnir eru. Semyon vill að sjálfsögðu ekki láta drepa son sinn, og gefur því Nikolai það verkefni að deyja í stað sonar síns, án þess náttúrulega að segja Nikolai frá því. En Nikolai hefur meira til brunns að bera en nokkurn grunar, og hefur aðeins meiri metnað en að vera bílstjóri og útfararstjóri mafíuforingja.

Eastern Promises er meistaraleg söguflétta frá David Cronenberg sem borgar sig ekki að útskýra um of. Hún er uppfull af trúarlegum tilvísunum, og þá sérstaklega í húðflúrum þeim sem Nikolai hefur um líkamann allan. Yfir brjóstkassann er húðflúraður kross, og hegðun hans og viðmót gefa alls ekki til kynna að hann sé harðsvíraður glæpamaður. Hann er nær því að vera heilagur maður eða munkur, sem þarf að gera hræðilega hluti til að ná markmið sem bæta skal heiminn. Hann er maður sem fórnar sér fyrir málstaðinn.

Ef einhvern veikan hlekk er að finna í Eastern Promises, þá myndi ég helst benda á óvenju slakan leik Naomi Watts. Hún les sig einfaldlega í gegnum hlutverkið og myndina, á meðan þeir Vincent Cassel og Viggo Mortensen gefa sig alla og Viggo jafnvel meira en það til að gera hlutverki sínu almennileg skil.

Eastern Promises situr í mér og hvetur mig til umhugsunar um siðferði og fórnir sem sumir einstaklingar færa til að bæta samfélagið á einhvern hátt. Og mér verður hugsað til þess hvernig gott siðferði og fórnir fyrir betri heimi virðast verið orðin  hugtök alltof fjarlæg fólki sem er sokkið í líf sem snýst um fátt annað en að eignast sem mest af hlutum og þægilegri aðstöðu en allir hinir. Við búum í skrítnum heimi, og fáum áhugaverða áminningu í þessari mynd um það hvernig fer þegar venjulegt fólk lendir í hringiðu hinnar eilífu baráttu hins góða og illa.

Sýnishorn:

Inland Empire

Wednesday, November 14th, 2007

Inland Empire (2006) *1/2

Það er nánast hægt að kalla mig aðdáanda David Lynch. Ég hef séð flestar hans myndir og verið mjög hrifinn af mörgum þeirra, eins og Wild at Heart, The Lost Highway, Mulholland Dr., Blue Velvet  og The Straight Story, auk sjónvarpsþáttaraðarinnar Twin Peaks. Inland Empire hitti ekki í mark hjá mér.

Inland Empire gerist í huga einhverrar manneskju, en það er aldrei ljóst í hvers huga það er. Sigaunakona (Grace Zabriskie) heimsækir leikkonuna Nikki Grace (Laura Dern), fær kaffisopa hjá henni og segir henni frá því hvernig hún muni sjá eftir morgundeginum. Spúkí hugmynd sem vekur eftirvæntingu.

Grace fær hlutverk í kvikmynd sem gerð verður eftir handriti sem trúað er að bölvun hvíli á. Fólk tekur þessari bölvun sæmilega alvarlega, en leikstjórinn Kingsley Stewart (Jeremy Irons) og handritshöfundurinn Freddie Howard (Harry Dean Stanton) segja ekki aðalleikurunum frá þessu fyrr en þau hafa byrjað undirbúning og geta ekki hætt við.  Ennþá er hugmyndin spennandi.

Grace lifir sig inn í hlutverk sitt af það miklu afli að hún hættir að gera greinarmun á sjálfri sér og Susan Blue, persónunni sem hún leikur, þar til á endanum að hún hverfur algjörlega inn í hugarheim hennar, og ekki er lengur ljóst hvort að leikkonan fari með hlutverk persónunnar eða persónan með hlutverk leikkonunnar. Grace fer að upplifa hluti sem virðast tengjast öðrum konum sem hún hefur leikið, og konum sem hafa lent í sama manni og þeim sem Susan lendir í.

 

Hugmyndin er fín og minnir töluvert á Mulholland Dr. og The Lost Highway, en það er bara alltof margt sem klikkar í framkvæmd.  Í fyrsta lagi er ekkert sérstaklega skemmtilegt að horfa á myndina sem er líka alltof löng fyrir efni sem gæti rúmast í hálftíma stuttmynd, en hún er 180 mínútur að lengd. Það er að hluta til vegna þess hversu leiðinleg kvikmyndatakan og klippingin er. Þar að auki ofleika leikararnir um of. Yfirleitt notar David Lynch ofleik með snilldarlegum jöfnuði milli veruleika sögunnar og ástands persóna; hann hittir bara einfaldlega ekki í mark hérna.

Ljóst er að það þyrfti að leggja á sig töluverða vinnu í til að skilja Inland Empire og persónur hennar fyllilega, en málið er að hún er ekki nógu áhugaverð til að gefa réttlætanlegt tilefni til þess. Ég hef ekki hugmynd um hvað eitthvað fólk með kanínuhausa er að gera í hugarheimi Lynch, né hvers vegna Lynch ákveður að steypa mynd sem endurtekur senur úr eldri myndum hans, eins og þegar læðst er inn í myrkrað herbergi, farið er fyrir horn og tónlistin á að magna upp einhverjar tilfinningar.

Málið er að Lynch getur gert þetta meistaralega vel, en mistekst í þetta skiptið. Það eru vissulega eftirminnileg atriði í myndinni, sem vekja mann til umhugsunar um hvað maðurinn hafi eiginlega verið að pæla; en það er of lítið af þeim, of langt á milli þeirra og maður hefur aldrei á tilfinningunni að þessar pælingar séu nokkurs virði.

Inland Empire reynir því miður meira á þolinmæðina en nokkuð annað.

 

Sýnishorn úr Inland Empire:

The Manchurian Candidate

Tuesday, November 6th, 2007

The Manchurian Candidate (1962) ****

Í Kóreustríðinu árið 1952 er bandarísk herdeild svikin af leiðsögumanni sínum í hendur kommúnista. Með lyfjum og samráði rússneskra og kínverskra stjórnmálamanna, sálfræðinga og vísindamanna eru Bandaríkjamennirnir dáleiddir, allir sem einn. Kommúnistum gengur sérstaklega vel að dáleiða liðsforingja hópsins, Raymond Shaw (Laurence Harvey), sem hefur alla tíð verið illa liðinn af sínum mönnum og virðist alltaf geta fundið eitthvað að öllu og öllum. Í dáleiðslu myrðir hann tvo af undirmönnum sínum fyrir framan alla hina félagana, án þess að finna fyrir samviskubiti eða trega. Spurning hvort að það sé manngerðarinnar vegna eða þeirrar staðreyndar að hann er dáleiddur hermaður sem hefur vanist á að drepa.

Hermennirnir eru heilaþvegnir. Þeim er talin trú um að Raymond Shaw hafi einn síns liðs sigrast á óvinaherflokki andstæðinganna og bjargað þeim úr klóm óvinarins. Þeir eru forritaðir til að halda því fram að Raymond Shaw sé í miklu áliti meðal manna sinna, og nánast dýrkaður af þeim, á meðan andstæðan er hið sanna í málinu. Fyrir vikið fær Raymond heiðursorðu bandaríska þingsins, en hann trúir ekki að hann eigi hana skilið og heldur að móðir hans, Mrs. Iselin (Angela Lansbury) og stjúpi, öldungardeildarþingmaðurinn John Yerkes Iselin (James Gregory) hafi hagað málum þannig til að auka stjúpanum vinsældir fyrir komandi kosningar. Kenning hans reynist alls ekki svo galin.

Foringi í hópnum dáleidda, Bennett Marco (Frank Sinatra) fer að fá matraðir þar sem hann dreymir sig og hina í herflokknum á fundi með húsmæðrum í New Jersey, en jafnframt finnst honum að sömu manneskjur séu svarnir óvinir sem ætla að nota hermennina til illvirkja heima fyrir, sem leynivopn. Marco fer með málið til yfirmanna sinna sem halda í fyrstu að hann hafi einfaldlega verið undir of miklu álagi og taugar hans séu að gefa sig. Þegar hann kemst að því að hann er ekki einn um að fá þessar martraðir ákveður hann að leggja harðar að sér og komast að sannleikanum.

Á meðan eru óvinirnir að nota Raymond sem morðtæki, að honum óafvitandi, en þeir geta gefið honum skipun um að gera hvað sem er með því að sýna honum tíguldrottningu úr spilastokk. Þegar hann sér tíguldrottningu er hægt að gefa honum hvaða skipun sem er og hann framkvæmir skilyrðislaust það sem honum er sagt að gera. Ljóst er að áætluð fórnarlömb eru pólitískir óvinir einhverra leppa meðal heimamanna.

Marco fær tækifæri til að brjótast inn í harða skel Raymonds, og kemst að því að hann á sér ljúfa hlið og að það sé von um að brjóta dáleiðsluna á bak aftur án þess að skaða Raymond eða aðra í kringum hann, og afhjúpa um leið þá sem eru að nota hann, en Raymond er yfir sig hrifinn af Jocelyn Jordan, dóttur eins af pólitískum andstæðingum foreldra hans. Óvæntir atburðir og mannleg mistök verða ti að hleypa af stað keðjuverkun atburða sem ekkert fær stöðvað nema hetjudáðir þeirra sem þekkja til málsins.

Myndinni er vel leikstýrt af John Frankenheimer og standa þeir Frank Sinatra og Laurence Harvey sig afar vel í sínum hlutverkum. Einnig er Angela Lansbury mögnuð sem hin kaldrifjaða og framagjarna móðir. Myndin var endurgerð árið 2004 af Jonathan Demme, þar sem Denzel Washington, Meryl Streep og Liev Schreiber fóru með aðalhlutverkin. Sú mynd var langt frá þeirri klassík sem frumgerðin er.

Ég mæli eindregið með The Manchurian Candidate frá 1962. Betri skemmtun er erfitt að finna á DVD í dag.

 

The Manchurian Candidate var tilnefnd til tveggja Óskarsverðlauna árið 1963:

  • Besta leikkona í aukahlutverki: Angela Lansbury
  • Besta klipping og samskeyting atriða: Ferrist Webster

 

Stutt atriði úr The Manchurian Candidate:

 

Mýrin

Sunday, October 28th, 2007

Mýrin ***1/2

Mýrin er frá árinu 2006, leikstýrð af Baltasar Kormáki Samper (A little trip to heaven, Hafið, o.fl.) og byggð á samnefndri skáldsögu Arnalds Indriðasonar. Morð hefur verið framið í Norður-Mýrinni í Reykjavík. Maður að nafni Holberg liggur í blóði sínu og lítur þetta út fyrir að vera “týpískt íslenskt morð” sóðalegt og óhugsað. Erlendur (Ingvar E. Sigurðsson), einfari sem lifir fyrir sína vinnu, er sendur á staðinn og byrjar hann að rannsaka morðið ásamt teymi sínu, Sigurði Óla (Björn Hlynur Haraldsson) og Elínborg (Ólafía Hrönn Jónsdóttir). Inn í þetta spinnst svo saga um Örn (Atli Rafn Sigurðsson), föður sem rannsakar dauða dóttur sinnar sem lést úr sjaldgæfum sjúkdómi.

Baltasar Kormákur leikstýrir frábærlega. Hann nýtir einmanalegt landslag Íslands til að endurspegla innra líf persónanna. Leikararnir eru góðir og þá sérstaklega Ingvar E. Sigurðsson og Atli Rafn Haraldsson. Ingvar leikur Erlend frábærlega og fer vel eftir hvernig honum er líst í bókinni. Erlendur er ekki bara að horfast í augu við stanslaus vandamál sem rannsóknarmaður í vinnunni, heldur ná vandamál hans heim þar sem hann er í sífelldu stríði við Evu Lind (Ágústa Eva Erlendsdóttir/Silvía Nótt), dóttur hans sem er í sífellri dópneyslu og í slagtogi við mennina sem faðir hennar er að reyna koma bak við lás og slá. Einnig eru Sigurður Óli og Elínborg skemmtilegir karakterar sem sífellt eru að reyna að koma brosi á Erlend. Það sem gerir myndina góða er semsagt persónusköpunin og spennandi sagan, sem heldur manni við skjáinn allan tímann. Það er reyndar stundum ruglingsleg samtöl í myndinni þar sem mörg nöfn eru í spilunum. Þá á maður oft erfitt með að fatta um hvern er verið að tala.

Mýrin er semsagt ein besta íslenska mynd sem gerð hefur verið með Englum Alheimsins og Sódómu Reykjavík. Til að mynda fékk hún 5 Edduverðlaun (Besta mynd, Leikstjórn, leikari í aðalhlutverki, leikari í aukahlutverki og tónlist) og einnig fengið verðlaun á Toronto International Film Festival og var sigurvegari á alþjóðlegri kvikmyndahátíð í Karlóí Varí í Tékklandi. Mjög fagmannlega unnin, eitthvað sem oft vantar í íslenska kvikmyndagerð.

The Exorcism of Emily Rose

Tuesday, October 23rd, 2007

The Exorcism of Emily Rose (2005) ***1/2

Kaþólskur prestur  (Tom Wilkinson) er ákærður fyrir manndráp af gáleysi. Ákærandinn telur hann hafa drepið unga stúlku þegar hann reyndi að særa úr henni illan anda, en læknar höfðu gefist upp á að finna leiðir gegn kvillum hennar, og því var leitað til prests.

Verjandi hans er trúlaus lögfræðingur (Laura Linney) sem hefur áhuga á fáu öðru en eigin frama. Við rannsókn málsins fara dularfullir hlutir að gerast sem vekja hana til umhugsunar um eigin trúleysi.

Í málsvörn prestsins er fjallað um heim þar sem púkar, englar, Guð, píslarganga og andsetning eru raunverulegir hlutir; en þessi hugmyndaheimur tekst á við veruleika réttarins sem fjallar um sannleika, trú, sannfæringu, persónulegar og faglegar ákvarðanir.

Það er spennandi að fylgjast með hvernig þessir tveir heimar takast á í leit að sameiginlegum umræðugrundvelli. Var stúlkan í raun og veru andsetin, eða er presturinn bara einhver klikkaður gaur sem drap stúlkuna við að framkvæma vafasamar særingar? Getur verið að presturinn hafi bjargað sál stúlkunnar með því að losa hana undan þrælkun líkamans? Hvort er meira virði, sál eða líkami? Eru sál og líkami kannski eitt og hið sama?

Til að auka við spennuna verður ekki aðeins presturinn, heldur lögfræðingurinn skotmark þessa illa anda, hvort sem hann er raunverulegur eða sálrænt fyrirbæri.

Laura Linney og Tom Wilkinson leika sín hlutverk sérlega vel. Myndinni er leikstýrt af Scott Derrickson. Þetta er önnur mynd hans í fullri lengd. Sú fyrsta hét Hellraiser: Inferno, og fékk frekar slaka dóma. En næsta mynd hans mun líklega ákvarða feril hans, en hún verður jólamynd árið 2008 með Keanu Reeves í aðalhlutverki, en það er endurgerð hinnar klassísku The Day the Earth Stood Still.

The Exorcism of Emily Rose er alls ekki fyrir börn og viðkvæmar sálir.

Rebecca

Thursday, October 11th, 2007

Rebecca

 

Rebecca (1940) ***

 

 

Rebecca er svolítið sérstök mynd að því leitinu að titilpersónan kemur aldrei beint fram í myndinni, en leikur samt gífurlega mikið hlutverk og skilur eftir sig spor sem sterkur karakter; og er það þá einmitt vegna þess hvernig aðrar persónur hugsa til hennar. (more…)