Archive for the ‘Rómantískar myndir’ Category

Notorious (1946) ***1/2

Thursday, September 10th, 2009

NotoriousPoster

Notorious er merkilega spennandi og eftirminnileg rómantísk njósnamynd þar sem aðal skúrkurinn minnir töluvert á Norman Bates úr Psycho vegna undarlegs ástarsambands hans við móður sína, án þess þó að hann höggvi fólk í bita eins og Bates var frægur fyrir. Hann er nasisti, sem gerir hann náttúrulega sjálfkrafa að erkiskúrk, sama hvernig hann hagar sér.

Notorious02

Faðir Alicia Hubermann (Ingrid Bergman) hefur verið sóttur til saka og dæmdur fyrir stríðsglæpi sem í nafni nasisma. Alicia hatar föður sinn vegna óafsakanlegra glæpaverka hans og bandaríska leyniþjónustan hefur undir höndum upptöku þar sem hún rífst við föður sinn og segist elska Bandaríkin. Hún á erfitt með að sættast við sjálfa sig með sína arfleifð og hefur hug á að bæta fyrir grimmdarverk föður síns. Það er nóg til að leyniþjónustan sendir einn af útsendurum sínum, T.R. Devlin (Cary Grant) til að fá hana í samvinnu. Ráðningin gengur aðeins of vel, þar sem Devlin og Alicia verða yfir sig ástfangin hvort af öðru, en eru bæði of stolt til að viðurkenna það.

Notorious03

Hún tekur þó starfinu og saman fara þau til Brasilíu, þar sem hún á að njósna um fyrrum kærasta sinn, nasistann Alexander Sebastian (Claude Rains), en hann er eitthvað að brugga með hópi landflótta nasista. Hans helsti bandamaður er móðir hans, Anna Sebastian (Leopoldine Constantine) sem grunar Alicia strax um græsku. En Alicia fórnar miklu fyrir land sitt og málstað, rétt eins og James Bond, og er tilbúin að gera hvað sem er til að nálgast upplýsingar sem geta gert þjóð hennar gagn gegn gömlu nasistunum.

Myndin fer hægt af stað og mér fannst persónur og aðstæður frekar ótrúverðugar í upphafi. Ingrid Bergman tókst jafnvel að fara svolítið í taugarnar á mér með því hvernig hún flaðraði stöðugt upp um Cary Grant, en svo áttaði ég mig á því að þetta var nauðsynlegur hlekkur til að sagan gengi upp, til að magna spennuna sem verður ansi mögnuð í lok myndarinnar, þar sem alls er óvíst um örlög njósnaranna.

Notorious01

Það er ekki fyrr en Claude Rains birtist á skjánum að myndin fær nýtt líf. Þar fer úrvalsleikari sem tókst að dýpka Notorious og gera hana að miklu meira en einföldum njósnatrylli, og gera hann þess í stað margbrotinn, með afar góðri persónusköpun og leik.

Notorious

Theatrical poster
Directed by Alfred Hitchcock
Produced by Alfred Hitchcock
Written by Ben Hecht
Starring Cary Grant
Ingrid Bergman
Claude Rains
Music by Roy Webb
Cinematography Ted Tetzlaff
Editing by Theron Warth
Distributed by RKO Radio Pictures
Release date(s) New York City:
August 15, 1946
Running time 101 minutes
Country United States
Language English
Budget $2,000,000
(estimated)

Juno (2007) ****

Monday, August 4th, 2008

Juno MacGuff (Ellen Page) er sextán ára stúlka sem uppgötvar að hún er ólétt, þrátt fyrir að hafa bara haft kynmök einu sinni með besta vini sínum, sem er reyndar ekki kærasti hennar, Paulie Bleeker (Michael Cera). Málið er að þau voru bara að prófa.

Í fyrstu ætlar Juno að fara umhugsunarlaust í fóstureyðingu, en eftir stutt stopp á læknamiðstöð hættir hún við. Eftir stutt spjall með vinkonu sinni Leah (Olivia Thirby) kemst hún að þeirri niðurstöðu að skynsamlegt gæti verið að ganga með barnið, ala það og gefa það síðan góðum foreldrum.

Eftir stutta leit í dagblaði finnur hún óskaforeldrana, hina ofurnæmu en vel menntuðu Vanessa Loring (Jennifer Garner) og tónskáldið Mark Loring (Jason Bateman). Juno heillast af þessu pari og ákveður að barnið verður þeirra. Samskipti Juno við föður sinn, Mac MacGuff (J.K. Simmons) eru einlæg og skemmtileg, og einnig kemur stjúpmóðirin Bren MacGuff (Allison Janney) skemmtilega á óvart.

Það besta við Juno er að vandamálin sem aðalhetjan þarf að takast á við eru raunveruleg, og Juno tekur á vandamálunum með ólgandi lífsorku og á sannfærandi hátt. Reyndar eru samtölin í myndinni hugsanlega alltof háfleyg fyrir venjulegar persónur, en þau eru skemmtileg og bæta við nýrri vídd í annars skemmtilega mynd. Talsmáti sögupersóna er nánast beint upp úr sjónvarpsþáttunum um Buffy vampírubana, fyrir utan að það eru engar vampírur til að bana í Juno. Í heimi Juno eru allar persónur góðar og enginn vill neinum illt, sem er nokkuð notaleg tilfinning frá ofbeldismyndunum sem ég hef reyndar svo gaman af.

Ellen Page sýnir stórleik í aðalhlutverkinu og handritið er skemmtilega skrifað.  Einnig er tónlistin frumleg og skemmtileg, sérstaklega lokalagið sem ástfangið par syngur saman á gangstétt að sumri til. Juno er tilnefnd til fjögurra Óskarsverðlauna, fyrir bestu leikstjórn (Jason Reitman – sonur Ivan Reitman sem gert hefur fjölmargar klassískar gamanmyndir), sem besta kvikmyndin, fyrir bestu leikkonu í aðalhlutverki (Ellen Page) og besta handrit (Diablo Cody – en þetta er frumraun hennar sem kvikmyndaskáld).

Ég myndi ekki gefa Juno atkvæði mitt sem besta myndin né láta hinn ágæta Jason Reitman vinna óskarinn sem besti leikstjórinn. Hins vegar held ég að Diablo Cody geri sterkt tilkall til besta handritsins og Ellen Page er ein skemmtilegast leikkona sem birst hefur á hvíta tjaldinu í áraraðir, og má hún alveg vinna þetta mín vegna. 

Sýnishorn úr Juno:

 

The Adventures of Robin Hood (1938) ***1/2

Friday, March 14th, 2008

Bretakonungur, Ríkharður Ljónshjarta (Ian Hunter) hefur farið í krossferð með riddurum sínum. Þegar hann er handsamaður af óvinum gripur bróðir hans Jón prins (Claude Rains) tækifærið og ætlar að sölsa undir sig völd landsins. Hann fær gráðug aðalmenni með sér í lið, og réttlætir stóraukna skatta á almúgafólk með því að segjast ætla að nota peninginn til að borga bróður sinn lausan, á meðan hið sanna er að hann ætlar að nota peninginn til að sölsa undir sig ríkið allt. Hans nánasti samstarfsmaður eru Guy frá Gisbourne (Basil Rathbone), en hann girnist auk valda, lafði Marion (Olivia de Havilland).

Það eina sem stendur í vegi fyrir sigri þessara illmenna er riddarinn ungi Hrói Höttur, eða Robin frá Locksley, eða Robin Hood (Errol Flynn). Þegar hann verður vitni að kúgun þeirra sem völdin hafa gagnvart þeim sem varla geta borið hönd fyrir höfuð, tekur hann að sér að leiða þá sem enn eru trúi Ríkharði Ljónshjarta og hugsjónum hans.

Hrói setur skýrar reglur. Það má stela en aðeins til þess að gefa þeim fátæku. Allir þeir sem fylgja honum þurfa að sverja Ríkharði Ljónshjarta eið, verja þá sem lítils mega sín og berjast fyrir sigri hins góða í heiminum. Meðal félaga Hróa eru hinn skrautlegi Will Scarlett (Patric Knowles), hinn hávaxni kraftaköggull Litli Jón (Alan Hale) og munkurinn Tóki (Eugene Pallette).

Dag einn hertekur flokkur Hróa flutningalest sem flytur með sér mikil auðævi. Meðal farþega er lafði Marion. Hrói verður strax hrifinn af henni, og fljótt kemur í ljós að það er gagnkvæmt. Menn Jóns prins taka eftir þessu og leggja gildru fyrir Hróa, keppni í bogfimi, þar sem Marion afhendir verðlaunin – gildra sem Hrói Höttur getur ekki staðist.

Ævintýri Hróa Hattar eru bráðskemmtileg og litrík. Myndin er tekin upp í Panavision kerfinu, og hún lítur út eins og hún sé glæný, þó að 70 ár verði frá frumsýningu hennar 14. maí næstkomandi. Helstu gallarnir við myndina er að stundum er leikur frekar stífur, og bardagaatriðin algjörlega ótrúverðug. Samt er drifkrafturinn í gorminum Flynn hrífandi og það skemmtilegur að hann drífur söguna áfram með hressleikanum einum saman.

Það er óhætt að mæla með þessari stórskemmtilegu útgáfu af ævintýrum Hróa Hattar.

Stardust (2007) ****

Monday, March 10th, 2008

Tristan Thorn (Charlie Cox) er yfir sig ástfanginn af Victoria (Sienna Miller), stúlku sem er ekki jafn merkileg og hún telur sig vera. Þegar þau sjá stjörnuhrap býðst Tristan til að sækja stjörnuna og færa henni að gjöf, en til þess þarf hann að fara yfir vegginn.

 

Veggurinn er það sem skilur að hinn hversdagslega veruleika og heim galdra og ævintýra. Það er bannað að ferðast á milli þessara tveggja heima, en hann er varinn af öldungi sem er afbragðs bardagalistamaður (David Kelly). Faðir Tristans, Dunstan (Nathaniel Parker) komst upp með að flakka yfir vegginn níu mánuðum áður en Tristan fæddist, en það sem hann veit ekki er að móðir hans er bæði ambátt og prinsessa úr ævintýraheiminum (Kate Magowan) og hann sjálfur þar af leiðandi prins og hugsanlegur erfingi krúnunnar.

 

En kóngur ríkisins (Peter O’Toole) er slóttugur og grimmur. Hann á sjö syni og eina dóttur. Þessi dóttir er móðir Tristan, en hún hefur verið þræll nornar í nokkra áratugi. Prinsarnir berjast hins vegar um völdin og eru frekar duglegir að drepa hvern annan, þannig að það styttist fljótt í að Tristan verði eini erfinginn sem eftir er. Kóngurinn gefur frá sér gimstein rétt áður en hann dregur síðasta andann og segir að sá af konunglegu blóði sem nái honum verði næsti konungur.

 

Þessi steinn flýgur svo út úr höllinni, upp í himinninn og rekst á stjörnu sem hrapar með honum til jarðar. Prinsinn Septimus (Mark Strong) leggur strax af stað til að ná gimsteininum. Þessi stjarna er stúlka (Claire Danes) sem þrjár illar nornir girnast til að framlengja eigin ungdóm og endurhlaða galdrakraftana. Nornin Larnia (Michelle Pfeiffer) fer í leiðangur til að hafa uppi á stjörnunni og skera úr henni hjartað með sérstökum fórnarhníf.

 

Tristan er hins vegar fyrstur til að finna stjörnuna, handsamar hana og ætlar að gefa hana sinni heittelskuðu. Við tekur fjölbreytt ævintýri þar sem sköpunargleði höfunda fá að njóta sín fram á síðustu sekúndu myndarinnar, en inn í söguna fléttast einhyrningur, sveitastrákur sem breytist í geit og síðan kynbombu sem hann verður sjálfur hrifinn af, og ekki má gleyma samkynhneigða sjóræningjaskipstjóranum Shakespeare (Robert De Niro) sem þykist vera grimmur og vondur, orðsporsins vegna, en er síðan hið vænsta skinn, sem reyndar er heillaður af kjólum.

 

Stardust er með skemmtilegri ævintýramyndum sem ég hef séð. Það er létt yfir henni eins og The Princess Bride, og alls ekki jafn þung og The Lord of the Rings. Höfundur upprunalegu sögunnar, Neil Gaiman, er einn skemmtilegasti ævintýrahöfundur dagsins, en hann er snillingur í að blanda saman gömlum minnum. Hæst ber að nefna teiknimyndasögur hans Sandman, en þær fjalla um draum og öll hans ævintýri með mannkyninu frá því að fyrsta manneskjan dreymdi draum. Gaiman skrifaði einnig handritið að Beowulf (2007) sem var að mínu mati einstaklega vel heppnuð, þó að hún sé vissulega fersk og frumleg sýn á fornu ljóði.
 

The Princess Bride kom út árið 1987 og þótti sérstaklega vel heppnuð rómantísk ævintýramynd. 20 árum seinna kemur Stardust út og minnir óneitanlega á The Princess Bride. Hvort tveggja eru sögur um galdra, sjóræningja, prinsa, prinsessur og sanna ást. Í bæði skiptin er sögumaðurinn virtur leikari, í The Princess Bride var það Peter Falk, í Stardust er það sjálfur Gandálfur, Ian McKellan.

 

Sýnishorn úr Stardust:

Atonement (2007) **1/2

Sunday, February 17th, 2008

Hin þrettán ára Briony Tallis (Saoirse Ronan) verður vitni að atburðum sem hún misskilur svo hrikalega að vitnisburður hennar eyðileggur fjölmörg líf. Hún heldur að Robbie Turner (James McAvoy) hafi nauðgað frænku hennar, vegna þess að hún hafði lesið bréf sem hann hafði skrifað um kynfæri systur hennar, Cecilia Tallis (Keira Knightley) og síðan komið að þeim í eldheitum ástaratlotum.

Vitnisburður Briony verður til þess að Robbie er sendur í fangelsi þar sem hann þarf að dúsa í þrjú og hálft ár, þar til seinni heimstyrjöldin hefst, en þá velur hann að fara frekar í herinn og berjast í Frakklandi við nasista heldur en að dúsa lengur bakvið rimla.

Þegar Briony (Romola Garai) hefur náð 18 ára aldri áttar hún sig á eigin misgjörðum og leitar leiða til að bæta fyrir þær. En það eru miklar hindranir á vegi hennar sem koma í veg fyrir að hún geti nokkurn tíma náð sáttum við eigin samvisku. Hvernig er nokkurn tíma hægt að bæta fyrir nokkuð sem hefur eyðilagt svo mikið?

Það er mikið lagt í umgjörð Atonement. Umhverfið er fallegt og ljóðrænt, og svo er eitt langt skot í Frakklandi sem nær yfir nokkrar mínútur, sem er gífurlega vel gert. Mér fannst Romola Garai afar góð sem hin átján ára Briony, en leikur Knightley, sem tilnefnd er til Óskarsverðlauna, þótti mér bara ósköp venjulegur, ekkert spes – ekki nóg til að fá tilnefningu.

Satt best að segja finnst mér Atonement vera frekar tilgerðarleg kvikmynd sem teygir alltof mikið lopann. Hún er greinilega framleidd með Óskarinn í huga, þar sem búningadrömu fá oft tilnefningar. Mér fannst hinn óvænti endir ekkert sérlega sniðugur, og held að úr hefði orðið betri mynd ef höfundar hefðu ekki reynt að blekkja áhorfendur með trikkum.

Ég hafði alltaf á tilfinningunni að einhver væri að kalla til mín og segja mér – sjáðu hvað þetta atriði er flott gert, sjáðu smáatriðin, sjáðu hvað mikið var lagt í sviðsmyndina fyrir hið hernumda Frakkland, sjáðu – endirinn útskýrir allt. Atonement er meðalmynd eins og Queen var í fyrra, búningadrama sem virðist ætla að ná góðum árangri á verðlaunaathöfnum, enda engin mynd jafnvel auglýst.

Mér finnst trikkið með óáreiðanlega sögumanninn ekki ganga upp, en skil samt hvað höfundarnir voru að fara.

Sýnishorn:

The Notebook

Thursday, October 18th, 2007

The Notebook (2004)

James Garner og Gena RowlandsÉg bar ekki miklar væntingar til The Notebook og horfði ég á hana án þess að vita mikið um hana, eina sem ég vissi var það sem kærasta mín hafði sagt mér og því hélt ég að þetta væri alls ekki fyrir mig. Annað kom á daginn.

James Garner og Gena RowlandsThe Notebook er frá árinu 2004, gerð eftir samnefndri skáldsögu Nicholas Spark. Sagan er tvískipt; nútíð og fortíð. Annars vegar segir hún frá deginum í dag þar sem aldraður maður, kallaður Duke, eyðir öllum sínum stundum á elliheimili hjá konu að nafni Allie. Allie þjáist af Alzheimer sjúkdóminum og man hvorki stund né stað. Duke les fyrir hana uppúr gamalli minnisbók, henni til mikillar gleði, en tilgangurinn er að reyna að fríska upp á minni hennar. Svo er það hins vegar árið 1940 í bænum Seabrook í Suður Karólínu. Noah er fátækur sveitastrákur sem kemur auga á stúlkuna Allie á hátíð þar í bæ. Noah verður um leið heillaður af henni og út frá því spinnst sagan í ótrúlegt ástarævintýri.

Allir leikarar myndarinnar standa sig frábærlega en þó er senuþjófurinn án efa gamli refurinn James Garner, sem fer með hlutverk Dukes. Náttúran spilar stórt hlutverk og frábær kvikmyndatakan skapar fallegt andrúmsloft. The Notebook er semsagt fyrir alla, ekki bara miðaldra konur sem hafa gaman af grenju kvikmyndum eða tánings kærustupar sem vill eitthvað rómantískt fyrir svefninn.

Ryan Gosling og Rachel McAdams

Erfitt er að ná ástinni á filmu. Oft verður hún ótrúverðug ef ekki er rétt haldið á spilunum en leikstjóranum Nick Cassavetes (Alpha Dog, John Q) tekst þetta einstaklega vel upp.

Ryan Gosling og Rachel McAdams

Lykilorð myndarinn eru: ,,Bakvið einstaka ást er einstakt ævintýr”

Mrs. Miniver

Thursday, October 18th, 2007

Mrs. Miniver

 

Mrs. Miniver (1942) ****

 

Þó að Mrs. Miniver sé greinilega áróðursmynd og henni ætlað að hvetja til samstöðu gegn nasistum í síðari heimsstyrjöldinni verð ég að játa að hún er snilldarlega vel gerð og hefur sennilega tekist að fá marga friðarsinna til að hugsa sig tvisvar um. (more…)

Gone With The Wind

Thursday, October 11th, 2007

Gone With The Wind

 

Gone With The Wind (1939) ****

 

 

Gone With The Wind er snilldarkvikmynd, gerð upp úr samnefndri skáldsögu Margaret Mitchell. Kvikmyndin var vinsæl áður en hún varð til, enda leitaði framleiðandinn í heilt ár að leikkonu sem gæti túlkað Scarlett O’Hara af sannfæringu. Leitin endaði dag nokkurn þegar Vivian Leigh, ung og óþekkt leikkona var stödd á tökustað, og framleiðandinn David O. Selznick kom þar auga á hana. (more…)

The 40 Year Old Virgin

Thursday, October 11th, 2007

The 40 Years Old Virgin

 The 40 Year Old Virgin (2005) ***1/2

 

The 40 Year Old Virgin er vel heppnuð gamanmynd, en þó alls ekki ætluð yngri áhorfendum. Andy er á fertugasta ári og ennþá hreinn sveinn. Hann skammast sín fyrir það og reynir að halda því leyndu. (more…)