Posts Tagged ‘Cary Grant’

Notorious (1946) ***1/2

Thursday, September 10th, 2009

NotoriousPoster

Notorious er merkilega spennandi og eftirminnileg rómantísk njósnamynd þar sem aðal skúrkurinn minnir töluvert á Norman Bates úr Psycho vegna undarlegs ástarsambands hans við móður sína, án þess þó að hann höggvi fólk í bita eins og Bates var frægur fyrir. Hann er nasisti, sem gerir hann náttúrulega sjálfkrafa að erkiskúrk, sama hvernig hann hagar sér.

Notorious02

Faðir Alicia Hubermann (Ingrid Bergman) hefur verið sóttur til saka og dæmdur fyrir stríðsglæpi sem í nafni nasisma. Alicia hatar föður sinn vegna óafsakanlegra glæpaverka hans og bandaríska leyniþjónustan hefur undir höndum upptöku þar sem hún rífst við föður sinn og segist elska Bandaríkin. Hún á erfitt með að sættast við sjálfa sig með sína arfleifð og hefur hug á að bæta fyrir grimmdarverk föður síns. Það er nóg til að leyniþjónustan sendir einn af útsendurum sínum, T.R. Devlin (Cary Grant) til að fá hana í samvinnu. Ráðningin gengur aðeins of vel, þar sem Devlin og Alicia verða yfir sig ástfangin hvort af öðru, en eru bæði of stolt til að viðurkenna það.

Notorious03

Hún tekur þó starfinu og saman fara þau til Brasilíu, þar sem hún á að njósna um fyrrum kærasta sinn, nasistann Alexander Sebastian (Claude Rains), en hann er eitthvað að brugga með hópi landflótta nasista. Hans helsti bandamaður er móðir hans, Anna Sebastian (Leopoldine Constantine) sem grunar Alicia strax um græsku. En Alicia fórnar miklu fyrir land sitt og málstað, rétt eins og James Bond, og er tilbúin að gera hvað sem er til að nálgast upplýsingar sem geta gert þjóð hennar gagn gegn gömlu nasistunum.

Myndin fer hægt af stað og mér fannst persónur og aðstæður frekar ótrúverðugar í upphafi. Ingrid Bergman tókst jafnvel að fara svolítið í taugarnar á mér með því hvernig hún flaðraði stöðugt upp um Cary Grant, en svo áttaði ég mig á því að þetta var nauðsynlegur hlekkur til að sagan gengi upp, til að magna spennuna sem verður ansi mögnuð í lok myndarinnar, þar sem alls er óvíst um örlög njósnaranna.

Notorious01

Það er ekki fyrr en Claude Rains birtist á skjánum að myndin fær nýtt líf. Þar fer úrvalsleikari sem tókst að dýpka Notorious og gera hana að miklu meira en einföldum njósnatrylli, og gera hann þess í stað margbrotinn, með afar góðri persónusköpun og leik.

Notorious

Theatrical poster
Directed by Alfred Hitchcock
Produced by Alfred Hitchcock
Written by Ben Hecht
Starring Cary Grant
Ingrid Bergman
Claude Rains
Music by Roy Webb
Cinematography Ted Tetzlaff
Editing by Theron Warth
Distributed by RKO Radio Pictures
Release date(s) New York City:
August 15, 1946
Running time 101 minutes
Country United States
Language English
Budget $2,000,000
(estimated)

Suspicion (1941) ***1/2

Wednesday, August 26th, 2009

Suspicion

Suspicion lítur út fyrir að vera drama eða rómantísk kómedía, en er í raun hrollvekja sem gerist í dagsbirtu án þess að margir geri sér grein fyrir að eitthvað hryllilegt sé á seyði. Myndin er meistaralega gerð, með endi sem þarf að staldra aðeins við og hugsa um. Hún hefði samt getað endað betur.

Lina (Joan Fountaine) er ung og vönduð kona sem kolfellur fyrir glaumgosanum Johnnie (Cary Grant). Hún telur hann vera auðugan, vandaðan um umhyggjusaman einstakling, þó að hún fái vísbendingar um að staðreyndin sé allt önnur. Hún blindast af ástinni og giftist honum án samþykkis foreldra sinna.

Suspicion02

Það fara hins vegar að renna á hana tvær grímur þegar í ljós kemur að Johnnie á engan pening, og virðist fyrst og fremst hafa treyst á arf Linu. Hann reynist hinn mesti lygari, svindlari og hugsanlega morðingi þegar nákomnir þeim fara að falla frá, en grunur Linu vex með degi hverjum þegar hún verður stöðugt vör við fleiri vísbendingar um að maðurinn hennar sé að komast upp með grafalvarlega glæpi, án þess að þurfa að horfast í augu við afleiðingarnar: svona eins og útrásarvíkingur.

Spennan snýst um það hvort eitthvað sé til í grunsemdum Linu, og þá hvernig Johnnie bregst við þeim.

Ein af betri myndum Hitchcock.

To Catch a Thief (1955) **1/2

Sunday, August 23rd, 2009

tocatchathief

To Catch a Thief hefur örugglega þótt mjög góð árið 1955, en árið 2009 er hún einfaldlega barn síns tíma. Það er ákveðinn stíll yfir myndinni, enda stórstjörnurnar Cary Grant og Grace Kelly í aðalhlutverkum, og leikstjórnin í höndum snillingsins Alfred Hitchcock. Það er samt ekki nóg.

John Robe (Cary Grant) hefur setið í fangelsi fyrir þjófnað á dýrindis skartgripum, og hann er kallaður kötturinn vegna aðferða hans, sem eru einfaldlega þær að stela skartgripum hljóðlaust að nóttu til og skilja engin sönnunargögn eftir. Þar sem að þjófnaðarbylgja gengur yfir frönsku rívíeruna og Robe býr þar, grunar lögguna strax að hann hafi aftur tekið upp fyrri iðju.

Robe neyðist því til að sanna sakleysi sitt með því að koma upp um hinn raunverulega þjóf, með lögregluna og sitt gamla glæpagengi á móti sér. Á leiðinni kynnist hann hinni fögru Frances Stevens (Grace Kelly) sem hefur áttað sig á hver hann er í raun og veru, á meðan hann gengur undir fölsku nafni.

Helsti gallinn við myndina, og kannski kostur, er hversu hægt hlutirnir ganga fyrir sig. Tökurnar eru afar langar, sem segja meira um stíl en innihald, og kannski eitthvað um hvernig kvikmyndagerð hefur þróast á síðustu áratugum. Við þurfum ekki lengur að heyra persónu segja að hún ætli í bíltúr, sjá hana leiða aðra manneskju í bílinn og fylgjast með miklum hluta atburðarlítils bíltúrs.

Þetta virkaði þá, en ekki lengur.

Samt gaman að sjá þessa mynd með þessum stjörnum og stíl Hitchcock. Ef það heillar þig, kíktu á myndina. Annars ertu ekki að missa af miklu.